در اين آيه اعمال و اوصافی كه ابرار و عباد صالح خداوند دارند مطرح میشود و با بيان پنج خصوصيت مهم دليل استحقاق آنها را نسبت به اين همه نعمتهای بیمانند بهشتی توضيح میدهد و اشاره میكند به آنكه به نذر خود وفا میكنند و از روزی كه عذاب و شر آن گسترده و فراگير است بيمناكند، يعنی هول عذابهای قيامت در تمام جهات ششگانه، راست، چب، بالا، پايين، پشتسر و مقابل پخش میشود و از همه طرف انسان را فرا میگيرد.
وی افزود: در اين آيه «يوفون ،يخافون و يطعمون» را به صورت مضارع آورده است كه به نوعی استمرار اشاره دارد، يعنی اين برنامه هميشگی آنها بوده است، به طوری كه در شأن نزول سوره آمده است مراد از اين اوصاف و اوصافی كه در آيات بعدی میآيد علی(ع)، فاطمه، حسن و حسين و فضه هستند. آنان نذر خود را در سه روز روزهداری ادا كردند و جز با آب افطار نكردند و قلب پاك آنها از خوف اين كه مبادا خلافی از آنها سر زده باشد و ترس از ناملايمات گسترده قيامت مالامال بود، معلوم است كسی كه برای وفای به نذری كه خود بر خويش واجب كرده كوتاهی نمیكند، به طريق اولی آنچه را كه خدا واجب كرده است محترم شمرده و در انجام آن تمام همت خود را صرف خواهد كرد.
