یکی از حیاتی ترین اصول اخلاق اجتماعی این است که بزرگتر باید
در جامعه حرمت داشته باشد .فرهنگ اسلامی ما با این مطلب عجین شده است که
کوچکتر بایستی نزد بزرگتر خاضع باشد و بزرگتر در جایگاه خودش قرار
گرفته باشد.
ذائقه عمومی بایستی بنحوی تربیت شود که در برابر ذوی الحقوق شاکر بوده
وقدردان باشد . این مطلب از آیات قرآن و از سیره حضرت پیامبرو ائمه
علیهم السلام ـ اخذ می شود. خداوند متعال در جای جایِ قرآن با حرمت حرف
زده است وبااحترام از بزرگان و علما یاد میکند، برای شهدا حساب خاصی
باز کرده است.
و عجیب این است که خداوند متعال برخورد شگفت انگیزی با پیامبر ـ صلی
الله علیه و آله و سلم ـ دارد .
چیزی که عجیب است این است که در سوره انسان « هل اتی » ـ که سوره
اهل بیت است واز امیرالمومنین و اهل بیت او تعظیم شده است ـ خداوند از هر
گونه نعمتهای بهشتی یاد می کند اما از میان این همه پاداش اخروی اصلاً
حرفی ازحورالعین پیش نمی کشد . از درختهای میوه دار، از نهر های پرآب،از
دستبندهای نقره از تختهای زیبا وازکودکان مخلد و همچون لؤلؤ غلطان در
کف آنجاحرف می زند اما حرفی از حور العین پیش نمی کشد ، اما در سوره های
ديگر اينگونه نيست.
در هرجا که ذکری از نعمتهای بهشتی شده از حورالعین و اوصاف آنها
آیاتی بیان شده است.
سؤال این است که چرا در سوره هل اتی اینگونه نیست؟
مفسری است از اهل سنت بنام آلوسی می گوید علت این کار این است:
«رعایة لحرمة البتول و قرة عین الرسول» . چون از پاداش امیرالمؤمنین و
اهل بیت او صحبت می کند ، با وجود حضرت زهرا – سلام الله علیها – خداوند
ازحورالعین حرف بزند،اهانت به حضرت زهرا است، در واقع خداوند به احترام
حضرت زهرا سلام الله علیها حرفی از حورالعین پیش نکشیده است .
