چشمه ی سلسبیل

خاندان گرامی رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) اصل وجود و بخشش بودند. از این رو، به مردم در برطرف ساختن مشکلات آنان توجه و عنایتی خاص داشتند. این عنایت تا بدان اندازه بود که گاهی موارد خود گرسنه می ماندند، اما دیگران را سیر می کردند. نمونه ی آشکار آن را می توان در ذیل سوره ی « هل اتی » به خوبی دریافت.

* الغدیر جلد 3 صفحه ی 107 تا 111 ؛ احقاق الحق جلد 3 صفحه ی 117 تا 175

خاندان پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) این کارها را برای به دست آوردن شهرت و عنوان در میان مردم انجام نمی دادند، بلکه هدف آن بزرگواران رضایت پروردگار و دوستی و کسب محبوبیت در پیشگاه خداوند بوده است. از این رو، در سوره ی «هل اتی» بدین حقیقت تصریح شده و خداوند در همین راستا در آیه ی 9 سوره ی انسان چنین می فرمایند:

انما نطعمکم لوجه الله

آری! امامان شیعه علیهم السلام در تاریکی شب آذوقه و نان مستمندان را بر دوش می کشیدند و به سرای آنان می رفتند و کمک می نمودند.

پيامبر به ابوذر فرمودند: “زهد آن نيست كه دنيا را در دست نداشته باشي. بلكه زهد آن است كه دنيا را در دل جاي ندهي.” يعني مال ومنال داشته باشي ولي به آن دل نبندي. حب دنيا به كوچكي وبزرگي كاري ندارد. به عالمي كه محتضر شده بود هر چه اصرار كردند كه شهادتين را بگو، نگفت واز دنيا رفت. بعد از مرگ او را در خواب ديدند. از اوپرسيدند: چرا شهادتين نگفتي ورفتي؟ گفت: من پوست آهويي داشتم كه روي آن مي نشستم و به آن وابسته شده بودم. هنگام احتضار، شيطان آن را جلوي چشمم گرفت وگفت: اگر شهادتين را بگويي اين را آتش ميزنم. من هم كه نمي دانستم كه اين حال احتضار است، فكر مي كردم كه خواب مي بينم. شهادتين را نگفتم ورفتم. گاهي اوقات يك چيز بي ارزش دنيايي ما را گول مي زند وگرفتار مي كند. رابطه حضرت زينب وامام حسين وعشق اين خواهر وبرادر شهره ي عالم است، اما جايي كه به خاطر خدا بايد از هم جدا شوند، از هم دل مي كنند. آنقدر با معرفت بود كه حتي با جنازه ي برادر كه بر خورد كرد، خدا را فراموش نكرد. خدا در حق اهل بيت پيامبر سوره نازل كرد. چون هنگام افطار غذاي خود را بخشيدند. يعني امتحان روز به روز سخت تر مي شود. اسير ، مسلمان نبود. مشرك بود. ما اگر باشيم مي گوييم: « چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرام است.» حضرت علي (عليه السلام) با وجود اينكه 3 روز بود خودش و فرزندانش چيزي نخورده بودند غذا را به اسير مشرك (كه دم در آمده بود براي گدايي) بخشيدند. فضّه كنيز حضرت زهرا (سلام الله) نيز با آنان همراه بود. در آن سوره به فضّه اشاره كرده اند. تمرين كرده اند كه اطعام ديگران از اطعام خودشان مهمتر است. در سوره ي انسان (دهر) خداوند 12 پاداش به اين خانواده عطا كرده ا ست (جالب اين است كه به احترام حضرت زهرا سلام الله  كلمه ي «حور العين» در اين سوره  نمي آيد.) يا مثلا حضرت علي عليه السلام دفاع از حضرت زهرا سلام الله عليها را به خاطر خدا كنار مي گذارد. (البته دفاع از جسم حضرت را نه دفاع از مسلك او را).

                               

اسناد نماز شب:

آیه ی ۱۶-17 سوره ی سجده:

تتجا فی جنوبهم عن المضاجع یدعون ربهم خوفا و طمعاو...

برخیزد پهلو هاشان از بسترشان و میخوانند خدا را با ترس و طمع

و از آنچه روزی دادیم به ایشان انفاق میکنند .پس هیچکس

نمیداند آنچه پنهان کردیم برایشان در ازاء آسایش چشمهاشان به سبب

انچه انجام میدادند.یعنی در ازاء این خستگی و بیداری هیچکس نمیداند

که چه چیز عظیمی به آنها اعطا میکنیم.

 سوره ی دهر ایه ی26: ومن اللیل فاسجد له و سبحه لیلا طویلا.

(مقداری از شب را بسر بر و در شب های بلند باذکر خدا و ستایش او

شب زنده دار باش.)

آیات موید نماز شب:

1:سوره ی اسری ایهء 79 ومن اللیل.... در این آیه مقام محمود را

 که تفسیر به مقام شفاعت شده را محصول نماز شب می شمارد.

2:سوره ی  مزمل ایه ی20 وجوب نماز شب به پیامبر است

 قطب راوندی در فقه القرآن این آیه را دلیل بر وجوب آن

به ایشان دانسته.بعضی از علما میگویند بر مسلمین هم واجب بوده اما

ایه ی  و من اللیل فتهجد به نافله لک مومنین آن را از حکم وجوب خارج

کرده است.

" با یادش با نامش شب را به صبح گره زدند. "

حاصل سجده های طولانی شبانه مناجاتهای شبانه ی عاشقانه همراه یقین خالصانه قربشان بود...

شاکرانه به جا آوردند شکرانه ی این قرب را...

آن زمان که کریمانه بخشیدند...

آن زمان که رحیمانه گذشتند...

پاداششان بهشت جاودانه است.

"اولياي الهي اگرچه نسبت به خدا فقير صرفند ولي نسبت به مادون او غني و بي نياز از همه چيز هستند.چنانچه در آيه 9 سوره دهر است:انما نطعمكم لوجه الله.....  تنها اين نيست كه اهل بيت نان افطاري را به مسكين و يتيم و اسير مرحمت كردند بلكه همه آياتي كه درباره طعام انسان نازل شده اگر قرينه بر اختصاص به طعام مادي نداشته باشد هم ناظر به طعام مادي است هم ناظر به طعام معنوي.
و اطعام كننده ها هم عترت طاهرين هستند كه هم طعام ظاهر ميدهند (چنانچه اينكار را كردند)و هم طعام باطن كه علوم و معارف است........

خليفه ي خدا دو پيام دارد:

-نسبت به مادون ميفرمايد:انما نطعمكم لوجه الله

در مورد آیه دوم سوره انسان که به آغاز خلقت انسان از نطفه اشاره شده،دو نکته هست که برایمان تداعی می شود. 
یکی دور شدن از غرورهست؛ همانطور که امیرالمؤمنین(ع) در حکمت 454 می فرمایند:
"فرزند آدمی را بافخر فروشی چه کار؟ او که آغاز نطفه‌ای گندیده و در پایان مرداری بدبو است، نه می‌تواند روزی خویش را فراهم کند و نه مرگ را از خود براند."

 و نکته ی دیگری هم که به ذهن می آید قدرت خداوند متعال و توکل به ذات متعال هستی بخش هست، ما ربی داریم که ما را از یه نطفه به اینجا رسانده، پس بی معنا هست وقتی در یک موقعیت سخت قرار می‌گیریم یا با مشکلی برخورد می‌کنیم، ناامید شویم، کسی را داریم (که در عین حال غیر از آن هم کسی را نداریم) که همه چیز ما به دست او است و بر هر کاری قدرت دارد.

ان الله علی کل شی قدیر